Een wat oudere man met veel ervaring in zijn leven, niet bijzonder knap maar wel heel charismatisch, was samen met mij toeschouwer van een cultureel festijn (wat weet ik niet precies, maar iets met zang en dans). We kenden elkaar niet en stonden bij toeval in elkaars nabijheid. Het was donker en het festijn speelde zich af in de buitenlucht. Er hing een uitbundige, ontspannen, maar ook zwoele sfeer. Af en toe spraken we over wat we zagen, maar verder niets.

In de stiltes tussen het praten door voelde ik de blikken van de man echter ook op mij gericht. Het maakte me onrustig maar nieuwsgierig tegelijk en af en toe keek ik even zijn kant op om te zien of ik het me niet verbeeldde. Tot mijn verbazing bleef de man mij telkens schaamteloos en haast triomfantelijk aankijken. Triomfantelijk op een vrolijke manier overigens, want zijn ogen twinkelden van plezier als hij me weer betrapte op een blik die naar hem was gericht. Net alsof hij wist dat ik weer zou gaan kijken en daar gretig op anticipeerde. De blikken wer en zo steeds intenser en gedurfder.. .. Vrolijk en uitdagend was het en tenslotte barstten we allebei in lachen uit om deze manier van geluidloos communiceren die we voerden.Het ijs (wat er niet was geweest) was gebroken, gesmolten zelfs…